Nelere gülerdim ben, nelerin hesabını yapar olduğuma şaşırıyorum şimdi.
İçine girmek istemediğim girdapların kıyısında ne kadar güçlü olabilirsem oldum aslında.
Ve biliyorum bunların hepsi safsata, sonuçta yarın sabah olduğunda, yine kalkıp aynada hep değiştirmek istediğim aynı ifadeyi görmek acıtacak bir yarımı. En korktuklarım olunca biter mi bu endişeler? Yoruldukça hızla tükenen tek şey zaman ve anlık soluklarda aynı yerdeyim sanki hala. Hep olmak isteyeceğim yer ve zaman. Uzakta.
Bomboş kocaman karanlık bir oda hayal ederdim. Hayal etmek güzeldi diye. Şimdi sanki hiç atamadığım işe yaramaz eşyalarla dolmuş içi. Artık kapısını nadiren araladığım o odada yokum ben. Hesaplamak yanlış şıklara gider hep ve biliyorum hayal etmek hayal kırıklığı sadece bir şeyler yetmeyince..