İhtimallerin peşinde koşardım.
Çoğaldıkça kısalan günler gibi gitmek istediğim mesafeyi bildiğimde.
Ama bilmiyorum.

Her şeyi biliyordum dedin tek bir cümlenle.
Sen koştun ben izledim ve sen,
geçip giderken hayat,
göremedin arkanda bıraktıklarını.

Nasıl dediysen dedin.
Bana demendi bir ihtimal de.
Benzerlerini yaşadığımız tanıdık yüzlerden sakla zaten her ne ise.
Bildiklerimi bilemeyeceksin elbette.

Açık oynadığını sanırken kendinden bile sakladıklarınla muyluydun da olduğun yerde.
Şimdi tutmuş bir dileğe attığım tekmenin hesabını soran zamanların devamını yaşıyorum sadece.
Bilmiyorsun elbette.
Seni bile unuttum da, unutamadım kendimi.
Olmuyor bir türlü.
Dibe her vurduğumda uzattığım kendi ellerimken yalnızlık.
Bu kadar derinken her boşluk.
Gerçekken
Bu kadarken (!)
Ve madem öyle.
Söylesene neden tanıdık gelen tek bir şey bile yok artık arkamı döndüğümde (?)