Senin geçmişin benim şimdiki zamanımdı..
Geçmişimde kaldığını gördüğüm bir zamandır.
Daha uyumadan görülen rüyalara nedenler, daha görülmeyen rüyalardan önce kıpırdayan kirpikler.
Sonra..‘ama daha..’ diyemeden tüm kaybedilenler;
Söylenemeyenler.. Seninle ilgili bildiğim ve bildiğimi sanıp da inandığım onca şey.. nasıl ki artık sadece tek tek aklımdaki her şeyden oluşan bir bütünsen.
Bir gün gelecek unutacağım hepsini. Çoktan aza ağırdan hafife.. Yokuştan düzlüğe çıkar gibi.
Parça parça hatırlanan bir anı olarak başlayacak..Sonra hatırlatmaya değer bir şey gördüğümde ve sonra duyduğumda..
Sonra içten ufacık bir gülümseme olacaksın sadece dudaklarımda. Sana neden kızdığımı bile unutmuş olacağımdan belki de sırf.
Ne oldu diye sorulamayacak kısalıkta olacak ve de.. hikayenin değişmeyen kuralı gibi aynı .. Tek bir cevaba sığabilen bir bütün olacaksın. Kurallı kusursuz, tanıdık bir cümlede sen ve sadece gözlerinin rengini bilmenin hafifliğinde ben..
Çünkü;
Aynı anda farklı yüzyılda yaşadık ne yazık ki
Ve senin geçmişin benim de geçmişimde kaldı artık…
Sadece biraz daha zamana ihtiyaç duyan..