Yaz bitecekti ve kış gelecekti. Sanki sadece iki mevsim varmış gibi kulağa hoş. Sanki sadece 2miz varmış gibi büyürdü dünyamız.
Yağmur yağacaktı. Bir şemsiyenin altında yürüyecektik sen hiçbir zaman yanına almadığından. Tutan sen olacaktın o şemsiyeyi. Bir adet şemsiyenin altında yetinen iki ayrı insan olacaktık bazen belki. Belki bazen kızacaktık birbirimize. Sen kış olacaktın ben yaz mesela. Belki elini ve o şemsiyeyi bırakıp biraz daha hızlı yürüyecektim. Yaz olmak kolay değil çünkü. Ama mutlaka yavaşlayacaktım bir yerden sonra. Senin hızlanmayacağını bildiğimden değil sırf özlediğimden. Yüzündeki ifadeyi merak ettiğimden.
Sonra gerçekten kış gelecekti ve son yılların en çok kar yağan kışı olacaktı. Her yer bembeyazken, dışarısı buz gibiyken biz kahvelerimizi içecektik pencerenin yanında. Belki bir kedin olmayacaktı ama sen de sevecektin onları benim gibi. Benim de bir kedim olmayacaktı zaten. Ama seni seviyor olacaktım ve sen yanımda olacaktın. Sen en sevdiğin şeyleri yapmaya devam edecektin ve ben yapmam gerekenleri yapmaya. En azından çok da sıkılmıyor olacaktım. Dışardan çok üşümüş olarak geldiğimiz bir gün girişteki aynaya bakarak şarkı söyleyecektik. Oturduğun evin girişinde bir ayna olacaktı demekki. Bir zaman sonra komik hareketler yaparak dansedebilecektik. Salondaki aynadan kendimizi gördüğümüzde çok daha komik olur diye bir ayna olacaktı kesinlikle salonda da. Hiç konuşmak istemediğimiz bir kış günü sen ya kitap okuyacaktın ya da film izleyecektin, ben seni izleyecektim ama sen bunu bilemeyecektin. Üzgünüm..
Sonra yine yağmur yağacaktı ve ben de bir gün yanıma şemsiye almayı unutacaktım. O gün sen almış olacaktın yanına. Ama bu sefer açmayacaktık o şemsiyeyi. Nedenini şimdi bilemiyorum ama öyle olacaktı. Belki yağmur durmuştur belki yağmurda ıslanarak yürümek istiyoruzdur.. bilemiyorum. Açmadığımız o şemsiyeyi ben taşıyacaktım.
Sıkıcı hayatlarımızdan sıkıldığımız her an yeni bir şeyler bulmaya çalışacaktık. Ama sen yine anlayacaktın en sevdiğin şeyin zaten yaptığın şey olduğunu; bense, en güzel şeyin zaten alışmış olduğum şeyler olduğunu. Havalar biraz ısınmaya başladığındaysa hala arada bir yağmur yağıyor olabilir. Bilemiyorum.. Şemsiye durumu, durumu kurtarmayabilir bundan sonra.
Yeniden yaz geldiğinde 15-20 günlük çok güzel bir tatil bizi bekleyecekti. Geride kalanlar da bizi. Kendimi en beğendiğim fotoğrafı o yaz o tatilde çektirmiş olacaktım ama fotoğrafta sen olmayacaktın.
Biraz bekleseydin işte tüm bunlar olacaktı. Bilemezsin ki.. Ben yükselen sesleri sevmeyecektim her zamanki gibi. Belki de biz gerçekten de benzemediğimizi düşünsek de o kadar çok benziyoruzdur ki aslında. Ama öyle olmasa da olacaktı. Hem de daha karları izlerken kahvenin yanında benim yaptığım pastadan yiyeceğimizi bile söylemedim sana. Buna rağmen ne tatlı değil mi(?)
Biraz bekleseydin yaz bitecekti ve her yer bembeyaz olacaktı… Söz veriyorum.