apartmanındaki
yüzlerce kere girip çıktığım sokak kapısının önündeki ormanlık alandan el salladım..
asansör çok meşgul diye.. merdivenleri de seviyorum diye..
hasta hasta kapıya kadar gelip de beni yolculayan dostumdu diye..
saniyeler öncesinde de özgürce saçmalamışım gider ayak.. iki üç cümlelik bir olayı uzatmışım
ne diyorsun yaa deyip de gülmüş.
saçmalayabilmişim diye.. gülebilir o da sonsuza kadar:)
hayır bir de kapıya kadar gelmiş hasta hasta ne gerek varsa..
bir basamak inip kapının önündeki ağaçların arasından baktım da..
ağaçların orada ne işi vardı diye yeni düşünüyorumun hayal aleminde değilmiyiz..
saksı da yetmişse bize ne ve de.
gözden kaybolsa da gözleri de orada diye..
el salladım diye mutlu oldum ben..
geçmiş olsun...