Nedensiz yere gülmek.. gülmek için o kadar neden varken hem de..
Ağlanacak halime gülmek de değil
Önceden planlanmış oyunlara kızmak yerine bir anda oyuna dahil olmak gibi..
Oyunbozanlık yapmam içinse bildiğimden çok daha fazla neden varmış meğer..
Çığlıklı kahkahalarım düzeldi ne zamandır belki ama yine yayık ayranı gibi açılan ağızlara inat içten ve isteyerek gülüyorum.
Ağlarken aynaya bakamayacak kadar cesaretsiz değilken istediğimi alamayacak kadar güçsüzdüm..
Sonra yalnız olmadığımı fark ettim ne yazık ki..
Gerçekten istediğini, uzandığında dokunabileceği yakınlıktayken itebilirmiş insan.
Geçmiş derslerini unutup ve gelecek günlerin hesabında olmadan..
Zaten en doğrusu da buymuş demek yine başa dönüp duran bir çıkmaz sokak..

Bir elmanın diğer yarısı zannedip sahiplenmişti bir zamanlar.. kurtarabilecek sandığının sırf onun için kendinden bile vazgeçeceğini bilemediğinden..
Seçtiği o yanlış kelimeleri samimi sandığım gün yüzünden.
Yanlış bir limanda soluklanmak isterken gerçek bir sözleşme koyamadığından herkesin önüne..
Hızla yayılan yavaş fark edilen bir mikropmuş aşk. Ben başka bir şey sanrken. Umursamadan bulaştırırken ne hakkım var onu da dahil etmeye diyememiş..
Yoksa iyileştirirken hastalanmak o kadar da zor olmazdı. Kimse korkup kaçmazdı..
Zincirleme bir aşk kazasının son halkası olabilecek kadar güçlüydüm yine de.. artık hikayenin dışından el sallayan harflerimden çok önce kustum ben son sessiz heceyi..
Yaralarımı sarmak için bir liman aramadım..
Şimdi inanarak soruyorum kendime. Neden vazgeçmemeliydim ki..
Sonunda en çekindiğim yabancı oldu demiştim aylar önce.. günler öncesinde içimdekileri dökmeye hazırken.
Ben artık diğer yarımımın da merakında değilim..
Kime bu kadar çok benzeyebileceğimin.
Ve apayrı iki insanın nihayetinde aynı kuyuyu ne diye boyladığının hesabını geçen her saniye sordu..
Yeniden bulup kendimi yüzleştiğimde gördüm. Kendi yarattığım içi boş mutluluklarımdı gözümdeki perde.. ve gerçekte ne duyduğumu daha net duyar oldum ben..
Meğer bilebildiğimden de bilindik bir hikayeymiş.
Hikayeymiş..
Bir şeyi de doğru yapsaydı diyebildiğimden gözlerim göz yüzünde..
İşte buna gülünür..
Gerçekten ağlanılabilecek güne kadar…