Bir gün bir gün bir çoğcuk.. şeker de sanmış ilağcı......
Biliyorsun
Biri mutlu biri mutlu..
Biri mutsuz biri mutsuz..
Biri yer biri içerken. Yaralarını sardırırken kapısı açık bir ambulansın içinde.. yanında en yakın arkadaşı. Farklı yerde aynı felaket.
Verilen sakinleştiricinin etkisiyle onları izleyen kalabalığa boş bakışları. İkisinin de boynu incinmiş.
Yüzleri kalabalığa dönükken. Birbirlerinin merakında olamayacakları huzur verici şaşkınlık.
Ya o çekip gittiyse diye düşünemeyecek kadar umarsız ikisi de. İlacın etkisi geçince ne olacak diye bir soru akıllarına gelecek en son şey olduğu için pişmanlık duyacaklar ama haberleri yok şimdi, tam o anda,
Onlarsa çoktan gitmiş.
İkisinin de yüzü yaralanmış.
Nihayetinde birer tekmeyle sokak ortasındalar. Kalabalıktan eser kalmamış. Yeterince aydınlık bir karanlık yeterince sıcakken hava.
Şimdi şaşkın şaşkın birbirlerine bakıyorlar, tam da o anda..
Hadi yürüsünler biraz.
Yüzleri tertemiz. İyileşmiş tüm yaraları. Biraz da koşsunlar. Zaten yorulmuş olduklarını unuttukları akıllarında değil nasılsa. Ve nasılsa ilacın yan etkisidir sandıkları ilacın ta kendisi.
Neyse.. yorulduklarını hatırlayıp biraz dursunlar..
Çok durdular. Farkındalar. Yeniden koşsunlar ama bu sefer daha hızlı. Biri de yetişemiyor gibi ama idare etsin diğeri.
Evet böyle daha iyi.. ama bu sefer karanlıktalar. Yeterince soğukken hava..
İlacın etkisi tam da o anda geçti diye şoktalar. Sen kimsin diye bir saçma soru akıllarına gelen ilk şey ama saklasınlar.
En iyi arkadaşına el sallasın ikisi de. Biri de giderken yavaştan.
- seni ambulansta görmüştüm sanki, ve yürümüştük biraz..
- evet ben de hatırlıyorum. Ama hiç vaktim yok!!! Gitmem lazım.
- ben de gidiyorum zaten. peki ama yaraların?
- onlar geçeli çok oluyor sanmıştım ben.
- ama ben senin adını hatırlıyorum.. yüzün beyazdı.
- ben de senin adını hiç unutmayacak kadar çok seviyorum seni.
- peki canım.. ama bir daha iyileşmeden gelme lütfen. Ya da gitme. Biliyorum senin suçun yok ama ben beyaz olmaktan çok sıkıldım. Biliyorsun.
- biliyorum. Ama yine de yüzünü ve gözlerini seçebilecek kadar iyiyim ve o kadar da güveniyorum sana. Ama biliyorsun çok karanlık şu an.
- biliyorum. Biraz yüzün olsun her zaman zaten. Her zaman yürümek isteyebilir insan.
- bir daha yürüyceğimizi biliyorsun sen de dimi?
- kendine dikkat et.
- sen de..arkadaşız değil mi? En iyi..
- dostlarımdan çok sıkılmıştım. İçin rahat olsun.
- iyileşicem.
- biliyorum. ilaçsız da şaşkındık.
- öpüyorum.
- yaralarına dokunma sakın.
- onlar benim yaralarım. Biraz ışık olsa korkmazdın onlardan.
- yanlış yere gidiyorsundur belki.
- yanımda kibrit var. Ama sadece gideceğim yere yetecek kadar.
- görmek istemiyorum zaten :) hava yeniden ısıncak. Biz yürürken. Belki dost oluruz hem. Ya da koşarız….. Gittin mi? …….
desinler.. iyi uykular..
Biri mutlu biri mutlu..
Biri mutsuz biri mutsuz..
Biri yer biri içerken. Yaralarını sardırırken kapısı açık bir ambulansın içinde.. yanında en yakın arkadaşı. Farklı yerde aynı felaket.
Verilen sakinleştiricinin etkisiyle onları izleyen kalabalığa boş bakışları. İkisinin de boynu incinmiş.
Yüzleri kalabalığa dönükken. Birbirlerinin merakında olamayacakları huzur verici şaşkınlık.
Ya o çekip gittiyse diye düşünemeyecek kadar umarsız ikisi de. İlacın etkisi geçince ne olacak diye bir soru akıllarına gelecek en son şey olduğu için pişmanlık duyacaklar ama haberleri yok şimdi, tam o anda,
Onlarsa çoktan gitmiş.
İkisinin de yüzü yaralanmış.
Nihayetinde birer tekmeyle sokak ortasındalar. Kalabalıktan eser kalmamış. Yeterince aydınlık bir karanlık yeterince sıcakken hava.
Şimdi şaşkın şaşkın birbirlerine bakıyorlar, tam da o anda..
Hadi yürüsünler biraz.
Yüzleri tertemiz. İyileşmiş tüm yaraları. Biraz da koşsunlar. Zaten yorulmuş olduklarını unuttukları akıllarında değil nasılsa. Ve nasılsa ilacın yan etkisidir sandıkları ilacın ta kendisi.
Neyse.. yorulduklarını hatırlayıp biraz dursunlar..
Çok durdular. Farkındalar. Yeniden koşsunlar ama bu sefer daha hızlı. Biri de yetişemiyor gibi ama idare etsin diğeri.
Evet böyle daha iyi.. ama bu sefer karanlıktalar. Yeterince soğukken hava..
İlacın etkisi tam da o anda geçti diye şoktalar. Sen kimsin diye bir saçma soru akıllarına gelen ilk şey ama saklasınlar.
En iyi arkadaşına el sallasın ikisi de. Biri de giderken yavaştan.
- seni ambulansta görmüştüm sanki, ve yürümüştük biraz..
- evet ben de hatırlıyorum. Ama hiç vaktim yok!!! Gitmem lazım.
- ben de gidiyorum zaten. peki ama yaraların?
- onlar geçeli çok oluyor sanmıştım ben.
- ama ben senin adını hatırlıyorum.. yüzün beyazdı.
- ben de senin adını hiç unutmayacak kadar çok seviyorum seni.
- peki canım.. ama bir daha iyileşmeden gelme lütfen. Ya da gitme. Biliyorum senin suçun yok ama ben beyaz olmaktan çok sıkıldım. Biliyorsun.
- biliyorum. Ama yine de yüzünü ve gözlerini seçebilecek kadar iyiyim ve o kadar da güveniyorum sana. Ama biliyorsun çok karanlık şu an.
- biliyorum. Biraz yüzün olsun her zaman zaten. Her zaman yürümek isteyebilir insan.
- bir daha yürüyceğimizi biliyorsun sen de dimi?
- kendine dikkat et.
- sen de..arkadaşız değil mi? En iyi..
- dostlarımdan çok sıkılmıştım. İçin rahat olsun.
- iyileşicem.
- biliyorum. ilaçsız da şaşkındık.
- öpüyorum.
- yaralarına dokunma sakın.
- onlar benim yaralarım. Biraz ışık olsa korkmazdın onlardan.
- yanlış yere gidiyorsundur belki.
- yanımda kibrit var. Ama sadece gideceğim yere yetecek kadar.
- görmek istemiyorum zaten :) hava yeniden ısıncak. Biz yürürken. Belki dost oluruz hem. Ya da koşarız….. Gittin mi? …….
desinler.. iyi uykular..
