Boştu duvarlar. Gerçek olmayan hikayelerle süslenmiş gibi önceden.. bana ait olduğunu bilemediğim bir şeyi çaldırmışım eskiye ait. Hiç yaşanmamış ve yaşanmayacak anıları gördüm gözlerimi kapadığımda. Anılarım bile anlamsız geldi. Her şeyi kendi ellerimle silerken ellerimde benim olmayan bir çizgi aradım. Yalanlarla süsleyip kirletirken sayfaları içimdekiler hiç olmadığı kadar gerçekti. Yalanlarımın gerçek olma ihtimaliydi inandığım gerçek. Ama duvarlar bomboştu. Benden öncesini saklayamayacak kadar. Kocaman bir soru işaretiydi gözündeki ben, boş duvara arkası dönük olduğundan. Biraz yalanlarla süslediğinde arkasına saklanırdı sayfalarım bom boşken. Zaman ne kadar yanlıştı. Çok yanlıştı sanki her şey. Ben o kapıdan çıkıp gittikten sonra aynı yaştaydık. Işıklara yürürken durmuş zaman. Attığım son adımmış inerken basamakları. Ben gözden kaybolunca büyümüşüm o küçülmeye kalırken.. Yanlış yerde durmuş zaman devam etmeye.
Hafızamdan silmeye çalışırken yüzümde ona ait bir renk aradım sonra. Başkasına baktığımı anlayamadım.