Ağaçları yapraklarından tanıyanlara özeniyorum hep ama kendini ele vermeyen ağaçlar gibi bir mevsim içinde yaşıyor şimdi bilip de bilemediklerimin galibi...
Yapılan su savaşını ve bir prova arasında bahçedeki banka oturup ezber yaparken yanıma oturan birini hatırladım. Hatta belki kendimi kandırarak konuştuklarımızı. O gün pek çok ağaç vardı yaprakları dökülmüş. Balkondan bakınca anladım şimdi de yavaş yavaş dökülüyor. Yok yere çiçek yolan kargaya da kızamadım yine. Hayalmiş gibi kalan sözlere, sanki gerçek değilmiş gibi yaşananlara kızamadım yürekten. İyi de yaptım, her sene dökülürken...